23 Feb, 2020
Reageer

1. 2020-02/73461540-b7d8-4c04-a205-f8f114a9dd82

X

Woekeren

Woekeren is groeien, maar niet weten welke kant op. Woekeren is dus leven. 
Onkruid woekert en het feit dat de ongeschreven regel luidt dat je dit moet verwijderen, is veelzeggend. Steeds vaker betrap ik mezelf op de gedachte: waar staat dat geschreven dan? En zelfs áls het beschreven zou zijn, is het nog niet vanzelfsprekend dat ik me eraan moet houden.
Zelf ben ik een redelijk evenwichtig en gelijkmatig mens, mijn natuur stuwt mij niet vaak over grenzen - gemarkeerde of persoonlijke. Als je mij laat kleuren en je toont daarna pas de lijntjes waartussen dat had gemoeten, dan zal ik daar niet heftig overheen gegaan zijn. Maar ik wil wél de vrijheid voelen om dat te doen en ik wil ook dat anderen dat mogen, zelfs als ze dan hele emmers verf over het plaatje gooien.
Woekeren is vrijheid, je kunt niet weten of jouw plantje in het perk opkomt of tussen de tegels en het zou niet uit moeten maken.
Hekken, lijntjes op een landkaart, een vastomlijnde identiteit; ze komen me vreemd voor.
Vanmorgen kreeg ik mijn jaarlijkse Valentijn gedicht op de mail en daarin schreef mijn lief dat hij het zo fijn vindt dat hij geen idee heeft wat de toekomst brengt. Ook dat hoort bij het woekeren: overgave, loslaten en je laten verrassen. 
Via creativiteit nieuwe dingen buiten de orde maken is een van de mooiste vormen van rebellie en vreugdevolle vrijheid voorleven. Ook als het pad dat je gaat overwoekert is en je heus eens zult struikelen, krassen en schrijnen.
Ik kies ervoor te oefenen geen omranding te zien als ik naar mijn mede-wezens kijk, maar zoveel mogelijk kleur en atomen en energie. En ik hoop nog heel lang verweven door te woekeren, lekker verder scharrelen!

Reactie(s) op:

Woekeren

X