18 Nov, 2018
Reageer

X

Ultieme ontspanning

>>>

...Blonde haartjes op een gebruinde huid, zand in de oren en haarlijn, gloeiende ogen, jongens met ontbloot bovenlijf... Ik zou deze droom die we leven willen vastleggen in een grote, kleurrijke bubbel. We kwamen zonder verwachtingen naar Maleisiƫ, en het bleek de meest relaxte en gemakkelijke verrassing tot nu toe. Hier in Cherating ervaren we veel primeurs: echte gesprekken over politiek, huwelijk, religie, prioriteiten in het leven, opvoeden van kinderen, met Sham, een van de drie lieve mannen hier bij de houten hutjes van Payung Guesthouse. Onze jongens spelen met de plaatselijke kinderen, iets waar ze te verlegen voor waren gedurende al die andere maanden. Vanaf april komen de zeeschildpadden elke nacht naar het strand om hun eieren te leggen, en getuige zijn van deze natuurkracht was een waar voorrecht. Jamal heeft contacten met de rangers die op het strand patrouilleren, dus hij werd gebeld toen een magnifieke, grote groene zeeschildpad aan land was gekomen en een diep gat begon te graven. Toen ze haar eieren ging leggen, konden we dichterbij komen en konden we de 93 kleine, ronde, glimmende eieren tellen die ze in de kuil liet vallen. Daarna vulde ze het gat met haar achterpoten en was behoorlijk uitgeput van haar prestaties. Ze was jong, tussen de 25 en 30 jaar oud; de ouderen leggen ongeveer 150 eieren of zelfs meer. We wachtten geduldig tot ze haar weg terug naar de Zuid-Chinese Zee vond, haar aanmoedigend, afscheid nemend, haar complimenterend over haar goede werk.

Wanneer ik een wandeling maak over het strand, langs de waterlijn, realiseer ik me dat dit is hoe mijn leven er nu uitziet: rustig wandelen, met zoveel frisse, zoute lucht om in mijn hele wezen te ademen, soms neerkijkend op alle details van het zand en de schelpen, net als de kleine stukjes in mij, en soms vooruitkijkend, naar de uitgestrekte horizon vol met mooie bomen en meanderende kustlijn en glinsterende water, net als de ruimte binnenin mij. Het kind dat me vergezelt, zal om me heen rennen, springen en stoppen om iets op te rapen en hij is alle kansen die het leven biedt. Soms huppel ik met hem mee, soms struikel ik over hem en soms zal ik hem gewoon observeren en lachen omdat hij het zo naar zijn zin heeft. Alles is goed; je grijpt kansen en doet even een stapje terug en geniet gewoon van het uitzicht. Stel je voor dat je je leven door een drukke stad moet leiden, je zou niet in staat zijn om naar de grond te kijken en te reflecteren en je zou niet in de verte kunnen kijken, het grotere geheel zien - je zou alert moeten zijn op inkomend verkeer en mensen, en al je tijd en energie besteden aan het manoeuvreren....

FERNWEH....man wat word ik af en toe bevangen door een verlangen naar het onbekende....tegen de tijd dat we een aantal weken neerstreken in Cherating, waren we al een half jaar aan het reizen. Tegen die tijd kickte de ontspanning erin zoals ik nog niet eerder had ervaren. Als je je ogen dicht doet, en goed voelt waar in je lichaam 'jij' je bevindt, waar is dat dan? Hier thuis zit ik zo rond m'n hart, daar balt de energie zich samen. In Maleisiƫ was dit afgedaald tot in mijn buik en het maakte dat ik figuurlijk (en letterlijk) achterover leunde; "ik hang hier lekker in mezelf en alles is in orde". Zodra we terugkwamen, voelde ik tientallen kleine koortjes aan m'n spirit trekken; verantwoordelijkheden en verwachtingen waardoor ik normaal gesproken met m'n bewustzijn naar mijn hoofd schoot en weer hyper alert werd. Nog een paar weken hield ik de boot af, maar toen steeg ik onoverkomelijk weer omhoog, ik heb kunnen voorkomen dat ik hoger dan mijn hart rees.

Reactie(s) op:

Ultieme ontspanning

X