12 Jan, 2019
Reageer

1. 2019-01/image

X

Sol

Sol woont met zijn vader, moeder, zus en opa in een vervallen, houten huisje, achter de duinen, vlakbij de zee. De houten planken waarvan het huisje gemaakt zijn, zijn wit uitgeslagen van de zout afzetting. Natuurlijk vindt Sol het heerlijk om overdag zandkastelen te bouwen en te surfen over de golven, maar nog liever sluipt hij 's nachts uit zijn slaapkamerraam om naar het strand te gaan. Hij klimt over het duin en aangekomen op het strand trekt hij zijn kleren uit en duikt direct het donkerblauwe water in. Dan ontmoet hij zijn vrienden van de zee, ze spelen samen en beleven avonturen.

Op een dag komt Sol thuis uit school en treft zijn moeder huilend in de keuken aan. Geschrokken loopt hij naar haar toe en vraagt haar wat er is.

Moeder vertelt dat opa erg ziek is, de dokter is zojuist langs geweest en heeft hen verteld dat opa's oude lichaam erg hard moet vechten om weer beter te worden.

Die nacht ligt Sol wakker in zijn bed. Hij staart naar de mobiel van schelpen die boven hem hangt. Zachtjes klingelen de mosselen, oesters en hartschelpen tegen elkaar aan. Opa heeft de mobiel voor hem gemaakt toen hij nog in zijn moeder's buik woonde. Opa moet beter worden, denkt Sol, ik zal hem helpen om te vechten tegen de bacteriën die ervoor zorgen dat zijn lichaam ziek is! Ineens springt hij op uit zijn bed en klautert door zijn raam naar buiten. Hij rent door de duinen, ondertussen trekt hij zijn kleren uit en gooit ze her en der op het zand neer. Bij de rustig kabbelende zee aangekomen duikt hij het water in en zwemt hij voorbij de grote rots, die als een wachter in het zoute water staat.

Hier wonen de zeesterren, weet Sol. Hij neemt een grote teug adem en duikt naar de bodem. Hij zoekt de zeesterren op en vertelt hen over zijn zieke opa. De zeesterren willen Sol graag helpen en bedenken een plan. Zij vragen hun vriendjes, de lichtgevende algen, om hulp. De algen klimmen op de zeesterren, er passen er drie op elke arm, en zo neemt elke zeester 15 algen mee. Vijf grote zeesterren zwemmen achter Sol aan. Weer boven water gekomen fluit Sol op zijn vingers en daar komt al snel de zeemeeuw aanvliegen. Hij landt op de zee en laat de zeesterren op zijn rug klimmen. De zeemeeuw stijgt op en Sol rent zo snel als zijn benen hem kunnen dragen terug naar zijn huis.

Op zijn tenen sluipt hij naar het tuinhuisje waar opa slaapt en opent zachtjes de krakende deur. Hij loopt naar het bed waarop opa ligt te slapen en wil het slaapkamerraam open doen om de zeemeeuw binnen te laten, maar net op dat moment vliegt het luik al open. Sol deinst geschrokken achteruit, en tegelijk met een windvlaag komt er een zwart paard naar binnen gestoven. De vlammen onder zijn hoeven lijken op vurige golven, waarop het angstaanjagende dier vliegt. Op zijn rug zit een lange, magere figuur, met een zwarte cape om en een kap over zijn hoofd. Sol begrijpt direct dat deze ruiter zijn opa komt halen en hem nooit weer terug zal brengen. Angstig en ongeduldig kijkt hij naar buiten en daar komt de zeemeeuw aanvliegen, hij schiet langs het paard naar binnen en blijft voor de neus van het dier in de lucht hangen. Op dat moment stralen alle algen hun meest heldere groene licht uit. Het vurige paard wordt verblind door deze stralen als schitterende speren en hij keert zich wild om. Zijn baas heeft geen tijd om hem tegen te houden terwijl ze geschrokken het raam uitvliegen. Daarna landt de zeemeeuw op het kussen van opa, die nog steeds diep in slaap is. De algen springen van de armen van de zeesterren af en verdelen zich over opa's gezicht en lichaam, op de plekken waar het nodig is. Dan stralen ze nog een keer hun magische licht.

De volgende ochtend wordt opa wakker en roept moeder. Hij vertelt haar dat hij zich in tijden niet zo fit heeft gevoeld en vraagt om een stevig ontbijt op bed. Moeder vraagt Sol of hij het naar opa toe wil brengen. Terwijl Sol het dienblad vol lekkers op het nachtkastje naast opa's bed neerzet, vraagt hij opa of hij hem vandaag eindelijk wil leren hoe hij een fluitje uit een tak kan snijden. 's Middags gaan ze aan de slag en als Sol de fluit af heeft, rent hij naar de zee om daar al fluitend een lied van dankbaarheid naar zijn vrienden in de zee te sturen.

Reactie(s) op:

Sol

X