27 Nov, 2019
Reageer

X

Ode aan mijn borsten

Als tienjarig meisje verkleedde ik mezelf regelmatig in een wit-met-paars gestreept strapless topje en stopte daar bolletjes sokken in. In de spiegel op de slaapkamerdeur van mijn ouders’ slaapkamer bekeek ik die heuveltjes ongelovig; op een dag zou die vulling er vanzelfsprekend zijn! Rond mijn twaalfde was het zover, het begon als harde schijfjes onder mijn tepels, waar je op die leeftijd nog veel te vaak een voet-of slagbal tegenaan krijgt.

Toen ik veertien was zette mijn moeder me kordaat aan de Diane 35 pil, als reactie hierop verdwenen mijn jeugdpuistjes en explodeerde mijn atletische lijf in drie maanden tijd tot een vrouwenlichaam inclusief cup C.

Mijn borsten reikten de wereld enthousiast tegemoet en ik vond ze zo opvallend, dat ik als twintigjarige in Amsterdam elke dag sportbeha’s droeg om ze wat te temperen. Na jaren droeg ik op een dag eens een reguliere beha, waarop een collega me onmiddellijk op samenzwerende fluistertoon vroeg of ik ‘ze had laten doen.’ Uiteraard plette ik ze vanaf de volgende morgen direct weer met een sporttop.

Dan ben je op je zevenentwintigste voor het eerst in verwachting en rekken ze vol verwachting mee, klaar voor een geheel nieuwe taak. Onderschat nooit de kracht van de kaken van een zuigeling zeg, wat een snerpende pijn deed dat de eerste week. Daarna volgde dan steeds het meest aardse en tegelijkertijd het meest magische gevoel ooit: voeden. Tot ze als dreumes met uiterst rekbaar velletje daar nog net niet uit knapten. Dan hadden we een jaar onder de riem van eindeloos kroelen, want ik kan niet praten en breien tegelijk, dus ik zocht altijd een bed of bank om daar op onze zij goddelijk op neer te dalen. In mijn beleving hadden zowel zoon als ik onze concentratie en rust nodig om het drinken fijn te laten verlopen. Want ook nu bleek dat mijn borsten zijn zoals ik: als we iets doen, doen we het goed. En zo stonden de zoons regelmatig voor de titanentaak om een kneiterharde bowlingbal weer tot zachte proporties terug te brengen. Als de stortvloed onverhoopt niet soepel weggewerkt kon worden en hij plots losliet, sproeide ik die koppies altijd onder een warme, witte douche. Als de toevoer weer onder controle was, liet ik mij als geheelonthouder met graagte wegdrijven op een wolk oxytocine; mijn hoogste highs ooit.

Nu er inmiddels zovele kilo’s meer aan mij zitten, doen billen en buste sportief mee en zo blijven de verhoudingen enigszins vertrouwd. Je bent toch gewend aan een bepaald silhouet.

Een poosje terug had ik al een aantal maanden een pijnlijke plek in mijn rechterborst. Verstandigerwijs liet ik daar naar kijken. De vakkundige aanrakingen van de zuster die vloeiend mijn borsten in het apparaat vlijde dat hen vervolgens mangelde, waren een belevenis op zich, gelukkig bleek er zich niets in mijn borsten te bevinden dat daar niet hoorde. Daar ben ik blij mee, ik ben aan ze gehecht en hoop ze bij me te houden tot het einde. En ik maak een diepe buiging voor alle vrouwen die afscheid namen van een stuk geschiedenis, om meer toekomst te kunnen begroeten.

Reactie(s) op:

Ode aan mijn borsten

X