14 Nov, 2018
Reageer

X

Nazomer

>>>

Nabij de zorgboerderij waar ik werk, ligt een dorpje, met een oude, verlaten school. Omdat het goed is om pauze te nemen, rijd ik erheen. Het is duidelijk: de school zou ook liever spelende kinderen in en om zich heen voelen. Nu betreed ik in elk geval het grasveld, wandel langs de onbespeelde speeltoestellen, werp een blik in de lege lokalen. Om het grasveld heen staan bomen. Helemaal achterin heeft iemand de moeite genomen een net op te hangen. Het zit vast aan wel zeven punten, met extra dikke touwen ter versteviging. Er kan gemakkelijk een koppel kinderen in klimmen. Ik laat mijn slippers achter en klauter het net in. Mijn uitzicht bestaat uit mijn vieze voeten en het bladerdak van al die bomen. De zon piept er zo nu en dan doorheen, toont de nerven van elk blad duidelijk. Het waait hard, zoals het vaker doet op dit vlakke eiland. Het net laat mij heen en weer schommelen als op een schip, met onverhoedse rukken. Ik denk dat het idee leeft, dat je je meer verbonden kan voelen met iets waarvan je de naam kent. Maar ik mis die kennis helemaal niet, als ik naar alle verschillende vormen bladeren aan de bomen kijk; naamloos zijn ze even prachtig. De wind laat ze bovenin de bomen ruisen en op de lagere takken ritselen, een continu achtergrondgeluid. Zachtjes maar zeker duwt het al het overbodige uit mijn hoofd.

Reactie(s) op:

Nazomer

X