09 Dec, 2018
Reageer

X

Herfst

Geschreven tijdens het eerste najaar na onze reis:

Afgezien van de mooie kleuren, is herfst niet het gemakkelijkste seizoen, vooral niet na de eindeloze zomer van onze wereldreis. De uitdaging is om het beste te maken van alle regen, storm, koude en korte dagen. Wij (misschien zelfs de Nederlandse bevolking in het algemeen) zijn hier redelijk goed in. Als het giet, spreekt het adagium 'je smelt niet, je bent niet van suiker' boekdelen.

Om de duisternis in deze dagen door te komen, ontstonden er veel lichtfeesten, mijn favoriet is Sint Maarten. De bekendste legende over zijn leven vertelt dat hij zijn mantel eens in tweeën sneed om tijdens een sneeuwstorm met een bedelaar te delen, om de die te behoeden voor de kou. Dus je ziet, hij is niet alleen erg aardig, maar ook realistisch en slim: als hij zijn hele mantel had gegeven, zou hij zelf zijn gezondheid in gevaar hebben gebracht. Om zijn vrijgevigheid te vieren, maken kinderen lantaarns (van pompoenen of papier) en gaan langs de huizen in het dorp, brengen de mensen licht en liedjes en krijgen in ruil daarvoor een traktatie. Dit is hoe we elkaar verwarmen en hoop brengen en ons licht in elkaars zielen laten schijnen.

Ik vind het leuk hoe we gewoon onze activiteiten hier voortzetten, ondanks het ruige weer: je ziet mensen fietsen, paardrijden, overal hun honden uitlaten, de hagel negerend en desondanks genietend van de natuur. Laatst kwamen m'n lief en onze jongens me van mijn werk ophalen tijdens mijn lunch en namen me mee naar het prachtige natuurgebied De Hors en we picknickden in de motregen alsof er geen wolkje aan de lucht was.

Als ik 's morgens vroeg op het strand ren, geniet ik van de koude wind die recht in mijn gezicht snijdt, de kustlijn bespikkeld met witte stippen: kokkels, zeemeeuwpoep, schuim en kleine veren versieren het natte beige zand.

Als ik naar m'n werk fiets, geniet ik van de mist, die als bescherming lijkt te dienen, ervoor zorgend dat je niet te ver vooruit kunt kijken, waardoor je gedwongen wordt in het hier te zijn. Grijze reigers en schapen komen er langzaam uit tevoorschijn en worden plotseling zichtbaar.

We genieten van het dikke gele tapijt van bladeren in het bos en halen frisse neuzen en blozende wangen, waarna we het grootste deel van de tijd in ons warme huis cocoonen.

Ik vertrouw erop dat dit najaar en onze tijd hier thuis de kiem dragen voor een nieuwe lente, een nieuw hoofdstuk in ons avonturenboek.

Alles blijft evolueren, vooral dat wat we niet met onze ogen kunnen waarnemen. Ik geloof dat alles bestaat, zelfs zonder waargenomen te worden. De knop maakt zich klaar om in een bloem te veranderen, de wortel bereidt zich voor uit te groeien tot een plant, diep in ons sudderen nieuwe creatieve ideeën en plannen voor de toekomst, totdat ze klaar zijn om geleefd te worden. Heel anders dan het filosofische gedachte-experiment 'als een boom in een bos valt en er niemand in de buurt is om het te horen, maakt het dan een geluid (dat smaakt wat naar grootheidswaan, toch?).

Dit vertrouwen in het voortduren van alles is zeer geruststellend voor mij: het is niet aan mij om de wereld te 'maken' door hem te zien, horen en ruiken; ze is er altijd, wachtend op mij, een open uitnodiging om te komen en genieten van alles.

Dus ja, we hebben dit herfst-gebeuren wel onder de knie! Laten we eens kijken wat de winter brengt.

Reactie(s) op:

Herfst

X