09 Nov, 2018
Reageer

1. Kus - 2. Oogstrelend

X

De juiste verbinding

>>>

Bijna al het mooie bestaat uit beroering. Een aantal lievelingsaanrakingen: de wind die mijn haar uit mijn gezicht blaast, een lammetje dat met zijn staart hard in het gezicht van zijn moeder kwispelt tijdens het drinken, zonnestralen die mijn buik verwarmen, een babyhandje dat ongecontroleerd in mijn borst knijpt tijdens het drinken, waardoor er een nog grotere golf melk stroomt, de geur van kinderadem die je in een potje zou willen vangen, lippen op welk stuk huid dan ook, eigenlijk alle grote handen die door kleine handen vastgepakt worden, muziek die rechtstreeks in je hart resoneert. De zon die ons via de golven duizenden knipoogjes geeft. Kleur is eigenlijk ook aanraking: het is gebroken licht. En dan weerkaatst het ook nog de kleur die het voorwerp niet bezit; een groter geval van projectie bestaat niet! Wrijving is goed, kneus zachtjes een blaadje en ze geeft haar geur vrij, omhels een mens en hij geeft zijn hart vrij.

Natuurlijk weet ik wel dat het gemoed is als het tij. Maar mijn verlangen naar een onbekende horizon blijft me overspoelen. Waarom ebt dit niet weg?

Reizen schuurt. Thuis glij ik door mijn dagen, de routine zorgt ervoor dat alles soepel verloopt en dat veel op de automatische piloot kan. Een vreemde omgeving dwingt alertheid af, een constante aanpassing aan onvermoede omstandigheden. Het noodzaakt je steeds jezelf af te stemmen met jouw waarden en kracht en het confronteert je met vaardigheden die nog minder ontwikkeld zijn. De haakjes van het nieuwe strippen een stukje huid open, zodat dat gedeelte zich aan de wereld kan tonen. De gladde wanden van het vertrouwde wekken mij niet. Toch wringt er ook hier iets, het leien dakje van het gewone leven is schijn. De frictie die ik hier ervaar, voelt als het steeds duwen op dezelfde beurse plek.

Positief blijven, dankbaar zijn, lichtpuntjes zien - ik wil en kan het allemaal. Toch, als ik eerlijk ben, vind ik het lastig hier. Ook na twee jaren weer in het gareel, trekt er nog steeds iets aan me. En als door de waan van de dag de bescherming van het krachtveld om mijn planeet stukje bij beetje wordt afgebroken (sorry, een Star Wars referentie; drie zoons), dan voel ik me alsof ik me steeds tussen twee grote, grijze Noordzee golven bevind, ik zie niets anders dan het groenbruin van het wier en de algen. Constant watertrappelen. Liever ben ik een poosje op het strand, de boel eens rustig observeren, om dan het heldere water in te lopen, onder te duiken en een nieuwe wereld te ontdekken, wezens en levensvormen leren kennen die ik nog niet eerder zag.

Ik waardeer mijn leven hier, de ervaringen die mijn jongens op school opdoen, het zinvolle werk dat ik hier verricht. Ik hou van het lengen van de dagen en de kaarsjes in de winter. Van de ruimte op dit eiland en van het hebben van een koelkast. Ja, een koelkast is echt heel handig. Ik 'eer het kleine'. Ik zie de uitdaging in het runnen van ons Jetpack Worldwide imperiumpje.

Ik ben niet ondankbaar voor de wollen trui die ik aanheb, maar ik draag gewoon liever een katoenen shirtje.

Reactie(s) op:

De juiste verbinding

X